เรื่องใหม่วันนี้- ๒๔ มิถุนายน ๒๕๖๘ ปฏิรูป ๑

สมัยนั้นวงการพระเครื่องแบ่งหน้าที่กันชัดเจน นายทุนออกทุนทำหนังสือ ผู้รู้เขียนเรื่องลง ไม่ขายพระ ทำหน้าที่เป็นนักวิชาการให้ความรู้ในพระที่ตัวเองชำนาญ ส่วนผู้ขายลงโฆษณาขายพระในหนังสือ ต่างคนต่างอยู่ แยกกันแบบน้ำคลองน้ำบ่อ ไม่ผสมปนเป

จากบาร์มหาผัน ผันตัวเองเป็นตลาดนัดพระเครื่อง เริ่มต้นที่วัดมหาธาตุข้างสนามหลวง ผู้เขียนเคยไปเดินดูพระตามแผง ตอนนั้นอยู่มัธยมปลาย อ่านแต่หนังสือธรรมะของท่านพุทธทาสเป็นหลัก จึงทำให้ไม่สนใจพระเครื่องถึงกับรังเกียจที่มีคนนำพระที่เป็นตัวแทนพระพุทธเจ้ามาวางขายแบบแบกะดิน เลยไม่ได้สนใจที่จะก้มลงดูหรือหยิบพระขึ้นส่อง สนใจแต่นามธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้าแต่อย่างเดียว

คนขายพระเริ่มมีมากขึ้น ขายกันจริงจังจากอาชีพเสริมกลายเป็นอาชีพหลัก ขายพระเป็นล่ำเป็นสัน ต่อมาวัดมหาธาตุไม่ให้มีตลาดนัด คนขายพระก็แยกย้ายกันไปสองที่ คือที่วัดราชนัดดาที่เปิดให้ขายพระแบบถาวร และที่ตลาดท่าพระจันทร์แบ่งพื้นที่ตลาดมาเป็นแผงพระ

ตลาดพระวัดราชนัดดามีปัญหาไปมาลำบาก ไม่มีรถเมล์ผ่านหน้าวัด ต้องเดินจากป้ายรถเมล์หน้าโรงหนังเฉลิมไทย ในขณะที่ตลาดท่าพระจันทร์ไปมาสะดวก ทั้งทางบกทางน้ำ อยู่ใกล้มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ตรงข้ามโรงพยาบาลศิริราช คนขายพระจึงย้ายมาที่ตลาดท่าพระจันทร์อย่างล้นหลาม ลดบทบาทของตลาดพระวัดราชนัดดาลงไป

ตลาดท่าพระจันทร์จึงเป็นตลาดพระแห่งแรกที่ได้รับความนิยม เซียนพระจำนวนมากแจ้งเกิดจากที่นั่น เรียกได้ว่าเป็น “ตักศิลา” ของวงการพระเครื่องสายพุทธพาณิชย์ จนมีคู่แข่งใหม่เมื่อศูนย์การค้าเอ็กเซล ประตูน้ำ เปลี่ยนกิจการเป็นศูนย์การค้าพันธ์ทิพย์ เซียนพระใจกล้าจากตลาดพระท่าพระจันทร์ยกระดับไปขึ้นห้างพันธ์ทิพย์ให้เป็นศูนย์พระติดแอร์แห่งแรก ได้รับความนิยมจากผู้ชื่นชอบพระเครื่องเพราะใกล้แหล่งทำงาน แอร์เย็นสบายไม่ร้อนอบอ้าว ไปมาสะดวกกว่าย่านท่าพระจันทร์