admin

๒๔ มิถุนายน ๒๕๖๘ ถึงเวลาปฏิรูปวงการพระเครื่องหรือยัง (ตอน ๑)   วันนี้เมื่อ ๙๓ ปีก่อน เป็นวันเปลี่ยนแปลงการปกครอง วันนี้ ๒๔ มิถุนายน ๒๕๖๘ น่าจะเป็นวันที่วงการพระเครื่องควรได้รับการเปลี่ยนแปลงเช่นกัน วงการพระเครื่องสายพุทธพาณิชย์อยู่มานานเกินไปแล้ว หลังสงครามโลกครั้งที่ ๒ บ้านเมืองเริ่มสงบ คนไทยจึงหันมาสนใจพระ เปลี่ยนจากคติเดิมที่ว่าพระต้องอยู่วัด มาเป็นเก็บพระอยู่บ้าน เริ่มจากพระบูชาจนถึงพระเครื่อง จากเก็บพระนำไปสู่สะสม นำพระมาอวด เริ่มจากที่ใต้ถุนศาลอาญาเป็นที่แรก ต่อมาเป็นบาร์มหาผันริมคลองหลอด นำพระมาอวดแล้วพูดถึงการบ้านการเมืองไปด้วย ทำให้เกิดศัพท์ที่ว่า “สภากาแฟ” เมื่ออวดกัน คนไม่มีก็อยากได้ ทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนโดยนำพระที่ตัวมีมาแลกพระที่อยากได้ ถ้ายังเปรียบกันไม่ได้ ก็มีการแถมพระลูกย่อยให้อีกฝ่ายจิ้มเพิ่มจนกว่าจะเป็นที่พอใจ แบบที่เรียกว่า “พระน้ำจิ้ม” พระหลวงพ่อปานวัดบางนมโคพิมพ์ทรงสัตว์ต่าง ๆ เป็นตัวอย่างของพระน้ำจิ้มในยุคนั้น การซื้อขายพระด้วยเงินยังไม่เกิดในสมัยนั้น พระทำเลียนแบบ พระไม่แท้ ก็มีมาตั้งแต่สมัยนั้นตามหลักเศรษฐศาสตร์ที่ว่า ที่ใดมีดีมานด์ (Demand) ที่นั้นมีซัพพลาย (Supply) เมื่อซัพพลายมีไม่พอ หรือไม่ทัน ก็มีคนหัวใสทำปลอมขึ้น พระที่ถูกปลอมมากที่สุดคือพระสมเด็จวัดระฆัง พระที่ปลอมโดยนักปลอมพระชั้นนำเช่น จ่าหรัส […]

๒๓ มิถุนายน ๒๕๖๘   ผู้เขียนขอประเดิมด้วยคำถามที่ว่า “ทำไมต้องกราบไหว้พระพุทธรูป พระบูชา “ คำตอบจากพระอาจารย์ชยสาโร (พระพรหมพัชรญาณมุนี) นามเดิม ฌอน ไมเคิล ซิเวอร์ตัน แห่งสำนักสงฆ์บ้านไร่ทอสี ปากช่อง นครราชสีมา “ครูบาอาจารย์มีเป้าหมายให้ยึดธรรมะ จึงสร้างพระพุทธรูปขึ้นมาเพื่อเป็นสื่อรูปธรรมไปสู่นามธรรม ดังนั้นสิ่งที่กราบไหว้ไม่ได้กราบวัตถุเช่นไม้ หิน สำริด แต่สิ่งเหล่านั้นเป็นสัญลักษณ์ ช่วยให้เราได้ระลึกถึงความสงบ ปัญญา และความกรุณา” บทความ “เปิดประตูสู่ภูมิปัญญา” ของเว็บไซต์ prasomdej.net จึงเป็นบทความว่าด้วยนามธรรมหรือสิ่งที่จับต้องไม่ได้ เป็นเหมือนเหรียญอีกด้านหนึ่งของรูปธรรมที่จับต้องได้ พระเครื่องมาจาก “พระพิมพ์” + “เครื่องราง” พระพิมพ์เป็นรูปธรรม แต่เครื่องรางไม่ใช่ เพราะไม่ได้เป็นตัวแทนของพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ เครื่องรางเป็นของขลังที่สร้างจากกฤติยาคมหรือมนต์ดำ (Black Magic) จากการปลุกเสกที่มีวิธีการแตกต่างจากพระพิมพ์ที่ปลุกเสกโดยมนต์ขาว (White Magic) อย่างไรก็ตามทั้ง “มนต์ดำ” และ “มนต์ขาว” เป็นสิ่งที่พระพุทธเจ้าเรียกเป็น “เดียรัจฉานวิชา” หรือวิชาที่ขวางการหลุดพ้น ท่านผู้อ่านอาจมีคำถามที่ว่า

๒๓ มิถุนายน ๒๕๖๘   ผู้เขียนเคยตั้งชื่อการศึกษาพระของสมเด็จพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) ในเชิงวิชาการในชื่อ “พระสมเด็จวิทยา” มาก่อน ต่อมาถึงได้รู้ว่ามีวิชาศึกษาและวิเคราะห์รูปเคารพ (Icon) ซึ่งพระสมเด็จเป็นหนึ่งในนั้น เรียกว่า “ประติมานวิทยา” หรือ Iconography สอนอยู่ในระดับมหาวิทยาลัยหลายคณะ เช่นจิตรกรรม โบราณคดี มานุษวิทยา วิจิตรศิลป์ ชื่อนี้พระยาอนุมานราชธน (ยง เสฐียรโกเศศ) เป็นผู้บัญญัติ แปลว่า “การอ่านรูปเคารพ” ผู้เขียนศึกษาพระเครื่องมากว่า ๓๐ ปี เริ่มถ่ายทอดความรู้ผ่านเว็บไซต์ prasomdej.net เมื่อปี พ. ศ. ๒๕๕๑ ด้วยคิดว่าตัวเองมีวิชาแก่กล้า ได้เห็นพระสมเด็จจำนวนมากจนมั่นใจว่ามีภูมิปัญญาพอที่จะถ่ายทอดได้ ใน ๔, ๕ ปีที่ผ่านมา ผู้เขียนใช้ชีวิตแบบ “สันยาสี” กลาย ๆ ไปปฏิบัติธรรมด้วยตัวเองที่สำนักสงฆ์สายวัดป่าหลายครั้งต่อปี แต่ยังตัดไม่ขาดจากพระเครื่องนานาชนิดที่สะสมไว้ ตั้งใจถ่ายทอดความรู้ให้สำหรับคนรุ่นหลัง รวมทั้งถ่ายเทพระเครื่องที่สะสมไว้ให้หมดภายใน ๕ ปีจากนี้ แล้วกลับไปเป็น “สันยาสี”

๒๒ มิถุนายน ๒๕๖๘ วันนี้เป็นวันมงคล ครบรอบ ๑๕๓ ปีวันสมเด็จพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) ละสังขาร เมื่อ ๑๗ ปีก่อน ผู้เขียนเปิดตัวเว็บไซต์ prasomdej.net (๒๑ มิถุนายน ๒๕๕๑) วันนี้ก็อาศัยบารมีสมเด็จโตเปิดการกลับมาของเว็บไซต์ prasomdej.net อีกครั้ง ครั้งนี้เป็นการรีแบรนด์ของเว็บไซต์ prasomdej.net เป็นการเปิดตัวครั้งล่าสุดที่น่าจะเป็นครั้งสุดท้ายของผู้เขียน ที่ผ่านชีวิตการเป็น ส.ว. (สูงวัย) มากว่า ๑๐ ปีแล้ว ปณิธานที่ตั้งมั่นไว้ คือเขียนหนังสือให้ได้ ๑๐ เล่มก่อนตาย ตอนนี้มาได้ครึ่งทางคือเขียนได้ ๕ เล่ม เป็นหนังสือวิชาการสายอาชีพของผู้เขียน ๒ เล่ม อีก ๓ เล่มเป็นหนังสือชุด “พระสมเด็จบางขุนพรหม ที่หายไป” ส่วนเล่ม ๔ ที่เป็นเล่มสุดท้ายของหนังสือพระสมเด็จชุดนี้ เขียนไว้นานแล้วแต่ไม่ได้พิมพ์เพราะสภาพหลายต่อหลายเรื่องไม่อำนวย จากนี้เป็นต้นไป ผู้เขียนจะไม่พิมพ์หนังสือแบบเดิมที่วางขายในซีเอ็ดหรือนายอินทร์ เพราะไม่คุ้ม ค่าใช้จ่ายแพงมาก ผู้เขียนจะมาพิมพ์แบบ Digital